مدتیه یه فکری بدجور تو سرم پیچیده خیلیم سمجه اینکه تصدر دوستای مجازیم از قیافه من چیه خیلی دوست دارم بدونم خب چیه خنده نداره اینم فکره دیگه

بگذریم .اگه یادتون باشه تو پستای قبلی از نگرانیام گفته بودم . میدونید بعضی از اطرافیانم البته نه زیاد شاید یکی دو نفرشون خیلی رو اعصاب من میدون و منو عصبی کنن خیلی سعی میکنم با خودم کنار بیام بگم این اخلاقشونه چه اشکالی داره خب ولی میبینم ایشون از قبل از ازدواج هم نسبت به اینجوری بودن از شلواری که خریدم ایراد میگرفتن بعد میرفتن میخریدن و این در حالی بود که من از اون لباسم یا هر چیز دیگه متنفر شده بودم . اما بعد ازدواج قضیه جدی شد و ایرادا از نور لامپ خونمون تا رنگ اسمون بالاسرمون ادامه دار شد .. شاید برای بعضیا خنده دار باشه اما برای من عذاب اوره اخه این همه صراحت خیلیم درست نیست به خدا ... نمیگم من هیچ اشکالی ندارم اما به هر حال خیلی کم تجربه بودم که که زنگیمو شروع کردم .. زمان بارداریم کلاس گلسازی رفتم و چند تا کار هم اماده کرده بودم که اومدن خونمون تا اون روز هر کی گلا رو دیده بود خوشش اومده بود و لی خانوم: این بزرگه... اینم خیلی کوچیکه .... اخییییییی این بد رنگه ...وااا این چه اسمیه .. فقط رو گل داوودی که دقیقا مثل طبیعیش بود:اهان این خوبه چون مثل طبیعیشه..... همین چند وقت پیش واسه سرگرمی جعبه کادویی ساختم و نقاسی برای دخمری کشیده بودم و خط و چند تا کار دیگه ...

خانوم:ای بابا هیچ کی تو این کارا به پای من نمیرسید هیچکی ..حالا مگه بچه (که ۶سالشه)میذاره ...

من دیگه خواستم جواب بدم چون خسته شدم دیگهگفتم:میدونی منم با بچه خیلی اذیت میشدم اما این کارا واقعا برای روحیه خوبه تازه خیلیم وقت نمیگیره که ..

خانوم:من اگه بخوام از این کارا انجام بدم هیچ کی به پای من نمیرسه

من(تو دلم):خب حالا شروع کن ....کی جلوی شما رو گرفته ...

خلاصه خیلی حرفای قلمبه شده زیادن تو دلم اما نمیدونم شما خسته نمیشین از خوندشون ؟...خواهش میکنم کمکم کنید شایدم من دارم اشتباه میکنم شایدم واقعا ایراد از منه ....

تا بعد خدانگهدار