بازم سلام.....

از دیروز که تصمیم گرفتم اینجا رو ترک کنم مدام تو فکرم .... میدونید مثل اینه که آدم بخواد خونه ای که سالها بهش دلبسته شده رو ترک کنه اونم خونه ای که کلی خاطره توش داره .. من اون وبلاگ رو ساختم اما حتی دلم نیومد یک کلمه هم توش بنویسم ... چون ............... اینجا خونه امن منه اگه کسی یا کسانی دارن میان و نوشته های منو میخونن که دلم نمیخواد باشن ...این مشکل اوناست اونا هستن که باید برن ...نه من .. اینجا خونه مجازی منه ....

 شایدم علت اینکه نمیتونم از اینجا دل بکنم به خاطر  تیر ماهی بودنمه! نمیدونم هر چی هست باعث شد تا دیشب تا ساعت ۲ خوابم نبره ... نبودن همسر جانم مزید بر علت بود ... خب من هنوز خونه مامانم و برنگشتم!

میدونم که اگر همسر جان هم میفهمید هرگز دلش نمیخواست اینجا رو ترک کنم .... اینجا اونروزهای سال ۸۵ ساخته شد تا من از دلتنگیهام و از عشقم بگم ..... و دوستانی همراه من شدن که یک دنیا برام ارزش دارن من این همه ارزش رو به خاطر یکی دو مورد که خلاف میلمه ترک نمیکنم! من اینجا رو دوست دارم ..... درست مثل خونه خودم!!!!!!! تصمیمی که دیروز گرفتم اصلا اثلا ناگهانی نبود ... اما از دیروز خیلی اذیت شدم ....

من خوب فهمیدم که اینجا یه رازی داره درست مثل گلسرخ! که باعث میشه من نخوام و نتونم که از دستش بدم ....

شاید قرار بود اینها هم خصوصی نوشته بشه اما ترجیح دادم بنویسم تا همه اونایی که وبلاگمو میخونن بدونن که ینجا خونه قشنگ مجازی منه .... اینجا رو ترک نمیکنم ...

اون وبلاگ هم فعلا خاک میخوره تا شاید یه وقتی بدرد بخوره!!!!!!!!

راستی شال و کلاه ریحانه تموم شد و اینجا خیلیا دیدنش و خوششون اومده ....دارم کم کم به خودم امیدوار میشم .... حیف که اینروزا درسام شروع میشه و فرصتم کمه وگرنه میتونستم تو این کارا پیشرفت کنم .....

پ  ن: علی عزیزم ... حالا که تو از من میخوای ... حتی اگه تموم دنیا هم جمع بشن من اینجا رو ترک نمیکنم ... مرسی از اینکه خوندی.... مرسی که با منی دلم برات تنگ شده ....

 

 

 

نوشته شده در یکشنبه سوم آبان 1388ساعت 10:38 توسط خانومی| |